લોકો કહે છે હરફરવ્રુત્તિ.
એ શું જાણે મધુકરવ્રુત્તિ*!

રાહત જગમાં ક્યાંય મળે નહીં.
શોધું છું અભ્યંતરવ્રુત્તિ.

તેં જે વાવ્યું એજ લણે છે.
સંબંધો તો ખેતરવ્રુત્તિ.

પત્થર છોને પથરાયાં હો,
મારો રસ્તો નિર્ઝરવ્રુત્તિ.

દોસ્ત, ગઝલ શું છે, શું કહેવું?
સમજીલોને જબ્બરવ્રુત્તિ.

-bhushan

*મધુકરવ્રુત્તિ = ભમરાની જેમ સારું-સારું ભેગું કરી સંગ્રહ કરવાની વ્રુત્તિ

(મોટો કોશ, અક્ષરા પ્રકાશન, અમદાવાદ)

28/05/2012

પામી શકો તો પામો આકાર શબ્દનો.
અવકાશથી વધુ છે વિસ્તાર શબ્દનો.

તરી શકું સમંદર એ શક્ય તો નહોતું.
મળ્યો મને પળેપળ આધાર શબ્દનો.

પળવારમાં એ રણમાં ઝરણ કરી શકે.
પ્રકાશથીય તેજ છે તોખાર શબ્દનો.

બોલી ઊઠી શકે છે આ શૂન્યતા હવે.
કરે છે કોઇ રણઝણ આ તાર શબ્દનો.

ધરીને ભેખ રોજે કરતો રહું સ્મરણ.
મળી જશે કદીતો સ્વીકાર શબ્દનો.

૧૩/૦૬/૨૦૧૧

તું પત્થરમાં ઝાકળ ના કર,
રણની વચ્ચે કુંપળ ના કર.

હું દિલમાં રાખુ છું સાગર,
શમણાં દઇને મ્રુગજળ ના કર.

માની લઉં છું તારી વાતો.
વાત વધારીને છળ ના કર

લખતો રહું છું હું આંસુથી,
માનસપટને કાગળ ના કર.

ને મસ્તી મળવી અઘરી છે,
આસવનું ગંગાજળ ના કર.

(જુની)

કોને પુછવું રસ્તો મારો ક્યાં અટકે છે.
મારી અંદર રખડું જેવું શું ભટકે છે?

દૌલતથી પણ મોટી દૌલત લઇને આવો.
મારી મસ્ત ફકીરી લોકોને ખટકે છે.

જીવતર માંડ્યું છે મેં સાદી છપ્પર જેવું.
ખંડેરોએ મરવાનું કટકે કટકે છે.

બોલો હું એને કેવા પીંજરમાં રાખું?
હાડના પીંજરમાંથી તો અક્સર છટકે છે.

મારો રસ્તો શોધું તોપણ બહુ છે મારે.
ચીલો ચાતરનારા શૂળી પર લટકે છે.

(મે-નવેમ્બર ૨૦૧૦)

સાગર ઉછળે મોજે-દરિયા.
રણમાં સળગે મોજે-દરિયા.

આસવ દો કે દઇ દો મ્રુગજળ
પ્યાલા ભરીએ મોજે-દરિયા.

હૈયામાં ઉકળાટ ભર્યો છે.
આંખોમાં છે મોજે-દરિયા.

પત્થર, કશ્તિ, સાગર, ઝંઝા.
કિસ્મત રહે છે મોજે-દરિયા.

ઘાયલના જો હાલ પૂછો તો,
મસ્તી છે ને મોજે-દરિયા.

(જુની)

જીવું છું જીન્દગીમાં સરફરોશીની અસર રાખી,

કરી છે સૌ મજાઓ મોતની સામે નજર રાખી.

હવે સૂકી ધરામાં પાંગરે છે રેશમી કૂંપળ.

અમે રણમાં લીલાછમ થઇ નજરને તરબતર રાખી.

નથી નડતી હતાશા કે મને આશા-નિરાશાઓ.

અમીરી ને ગરીબીમાં ખુમારી માતબર રાખી.

નનામી પર ચઢેલા ફુલ તો મીઠી નિશાની છે.

સફરમાં જે મળ્યા એ કંટકોની પણ ખબર રાખી.

ગઝલમાં સાચવી રાખી વસંતી બાગની ખુશ્બુ.

ગઝલનો કેફ ઘોળીને મહેકતી પાનખર રાખી.

-ભૂષણ

હવે પ્રેમ કરવાની ઇચ્છા મરી ગઇ.
એ પ્રશ્નો કરે છે જવાબે જવાબે.

અને આમ ડુક્યા છે આંખોના સાગર.
નથી ખરતા અશ્રુ અઝાબે અઝાબે.

કશી એક સાકીના નામે શું રડવું.
અલગ છે નશાઓ સુરાએ સુરાએ.

જુવો ફક્ત કાગળનું સરખાપણું છે,
અલગ મળશે વાતો કિતાબે કિતાબે.

અલગ છે તિરાડો મકાને મકાને,
નથી સરખા પત્થર મઝારે મઝારે.

-ભૂષણ

આશાઓ દેખાણી ક્યાં છે ?
મ્રુગજળ એ તો પાણી ક્યાં છે.

બે કાંઠા ને વચ્ચે રેતી,
મીઠું જળ સરવાણી ક્યા છે?

પાપણથી ટપક્યાં સાગરમાં
ખારું છે તે પાણી ક્યાં છે.

સીગરેટો સળગાવી અમથી,
તારી યાદ ફૂંકાણી ક્યાં છે.

આંસુ ખુટ્યા છે આ આખર,
કોરી આંખ લુછાણી ક્યાં છે.

-ભૂષણ

ભલે કહે છે બધા કે સંગ્રહીને શું કરું?
હ્રદયમાં દર્દ છે તો છે કહીને શું કરું?

બધાને પ્યાસ છે સાકી તણી મહેફીલ તણી,
ભલે અમ્રુતભર્યો તોયે વહીને શું કરું?

અગર મહેબૂબ લાવી દે બધું મંજૂર છે.
ફક્ત જન્નત મળે એથી સહીને શું કરું?

ભલે ને થોર છું, કાંટા થકી જીવી શક્યો.
હું કંટક છું તો ફૂલોમાં રહીને શું કરું?

- ભૂષણ

અમે તો આશ રાખી'તી સમંદર પાર કરવાની,
તમારી વાત લાગે છે બધુ નાદાર કરવાની.

અમે ખેરાત સમજીને કરી'તી પ્રેમની વાતો,
તમે લો શીખવી દીધી કળા વેપાર કરવાની.

તમે મારાપણું લૂંટી લીધું મારી નજર સામે,
હવે શાને તમે લો છો જફા ઉપકાર કરવાની.

કશે ભીની મળે માટી તો કુંપળ શોખથી વાવો,
નથી રાખી અમે ઇચ્છા નવા ગુલઝાર કરવાની.

ફક્ત એ દાહ દઇ દો ને બળી જાશું ઘડીભરમાં,
હવે શું છે જરુરત પ્રેમ અનરાધાર કરવાની.

-ભુષણ

અમે અસ્તિત્વ ફરતે કાળમીંઢી ભીંત બાંધી છે,

અમે અંધારની સાથે ગજબની પ્રીત બાંધી છે.

અને તુટી જવાની બીકથી જોય નથી સપના,
અમે દિલની વસાહત ખુબ મર્યાદિત બાંધી છે.

સમી સાંજે નથી વહેતી મળે ઢોળાવ જ્યાં ને ત્યાં,
અમે સૌ લાગણીને હીમ આચ્છાદિત બાંધી છે.

કદી ઝંઝા બને શ્વાસો અને કાગળ ઉડી જાશે,
અમે સર્વે ગઝલ જીવન મહીં અંકિત બાંધી છે.

ભલે ઝાકળ અને મ્રુગજળ તણો કોઇ ફેર ના રાખ્યો,
અમે રણમાં લીલાછમ રહી જવાની રીત બાંધી છે.

-ભુષણ

તું પત્થરમાં ઝાકળ ના કર,
રણની વચ્ચે કુંપળ ના કર.

હું દિલમાં રાખુ છું સાગર,

શમણાં દઇને મ્રુગજળ ના કર.

માની લઉં છું તારી વાતો.
વાત વધારીને છળ ના કર

લખતો રહું છું હું આંસુથી,
માનસપટને કાગળ ના કર.

ને મસ્તી મળવી અઘરી છે,
આસવનું ગંગાજળ ના કર.

- ભુષણ

છે હવે મંજુર કે તરસાવ આંખોથી,
પણ શરત કે તુ મને પીવડાવ આંખોથી.

ને થશે ઘેઘૂર વનરાજી મિલન કેરી,
લે હવે તુ એક સપનુ વાવ આંખોથી.

જો સુકાણુ છે સુરાલયમા બધુ જીવન,
તુ પ્રણયનો જામ થા છલકાવ આંખોથી.

ને લીલોછમ રહી શકુ છુ હુ બધી મોસમ
છે શરત કે ઝાંઝવા વરસાવ આંખોથી.
-ભુષણ